Ebu Bekir Verrak (Rh.a.)

Ömür boyu Hızır ile görüşmeyi arzular.

Her gün kabristana gidip gelirken bir cüz Kur’an okurdu.

Bir gün yine evinden çıkarken ihtiyar bir zat ile karşılaştı.

Nur yüzlü bu zat:

“Benimle sohbet etmek ister misin?” dedi.

Ebu Bekir Verrak:

“İsterim!” deyince, beraber yolculuk yaptılar.

Yolda giderken, dinlenirken hep sohbet ettiler.

Eve dönene kadar, yol boyunca sohbetleri devam etti.

İhtiyar zat, ayrılma vakti gelince şunları söyledi:

“Ömür boyu görmek istediğin Hızır benim!

Bugün benimle sohbet ettin, ama bir cüz Kur’an okumaktan da mahrum kaldın.” (bk. Tezkiretü’l- Evliya 549. Sh.)

*Kur’an okumak Hızır ile sohbetten daha kıymetlidir. Zira Rabbimiz ile sohbet etmiş oluruz.

 

 

Ebu Said Harraz (Rh.a.)

 

 

Bişri Hafi ile Sırrı Sakati’nin sohbetlerinde bulundu. Fena ve beka konusunda söz söyleyenlerin ilki olarak bilinir. Ayakkabı tamir ederek geçimini kazandığı için “Harraz” lakabı ile anılır. (bk. Tezkiretü’l- Evliya 477. Sh.)

*Rasulullah’ı (s.a.v.) rüyada gördüm.

Dedim ki:

“Allah sevgisi beni, senin sevginden alıkoymuştur.”

Buyurdu ki:

“Her kim Allah’ı severse, aslında beni sevmiş olur.”

(Tezkiretü’l- Evliya 478. Sh.)

*İki oğlundan biri kendisinden evvel vefat etmişti. Rüyada görüp sordu:

“Yavrucuğum Yüce Allah sana nasıl muamele etti?”

“Beni civarına alarak ağırladı.”

“Yavrucuğum bana öğüt ver.”

“Allah’a karşı hüsn-i zan sahibi ol!

Hak Teala ile arana, bir gömlek bile koyma.”

Harraz, bundan sonra otuz sene yaşadığı halde asla başka bir gömlek giymedi. (Tezkiretü’l- Evliya 479. Sh.)

Sözleri:

-Zahire muhalif düşen her batın ilim, batıldır. (Münavi, I. 191.)

-Bir kimse, Allah ile arasında takva ve mürakabeyi hakim kılmazsa, keşf ve müşahede mertebesine eremez.

-Hak Teala, kullarından birini dost edinmek istediğinde, ona zikir kapısını açar. (Tezkiretü’l- Evliya 481.- 482.- 483. Sh.)

*Cüneyd-i Bağdadi şöyle demiştir: “Eğer Allahu Teala bizden Ebu Said Harraz’ın yaptığının hakikatini taleb etse, muhakkak ki hepimiz helak olurduk.”

Başka bir alim şöyle dedi: “Ebu Said Harraz ömrü boyunca ayakkabı dikiciliği yaptı. Fakat iki dikiş arasında asla Allahu Teala’yı unutmadı.”

(Bir Şahıs Bir Olay)